Bert en Ernie, mijn eetstoornis

bert en ernie

De allereerste verslaving die ik heb ontwikkeld is mijn eetverslaving. 2 jaar geleden kreeg ik voor het eerst de diagnose: eetstoornis NAO, ofwel: “niet anders omschreven.” Dit was voor mij nog een groot vaag verhaal, waardoor ik mijzelf nog wijs kon maken dat mijn situatie niet zo erg was. Ik heb geen obesitas, geen gevaarlijk BMI, gaf niet over, stelde ik mij dan niet gewoon aan? Vooral de zin; “maar jij bent toch gewoon normaal, je ziet er toch oké uit”, kreeg ik maar wat vaak te horen. Wat niet te zien was aan de buitenkant, was het constante gevecht in mijn hoofd en hoe diep ellendig ik mij van binnen voelde.

 

 

Door mijn therapieën kon ik een beeld krijgen hoe mijn eetstoornis eruit zag en welke gedachten er continu door mijn hoofd gingen. Zo schrok ik in januari 2016 midden in de nacht wakker met wederom een psychisch gevecht. Bij mij schoot er op dat moment binnen, dat het net Bert en Ernie waren die zaten te kibbelen, maar dat ik er vooral totaal geen invloed op had.

 

Ik zal Bert aan jullie voorstellen. Bert is een negatieve brombeer, die eigenlijk alles wat ik doe niet goed vindt. In ieder geval niet goed genoeg. Bert is perfectionistisch, wil graag het aller- mooiste, dunste, slimste, beste en leukst zijn. Bert wringt zich in bochten om leuk gevonden te worden, past zich aan iedereen aan en wil absoluut geen eigen identiteit. Fouten maken zijn funest, een gigantische afgang, hij kan geen ruzie maken en huilen vindt hij maar voor mietjes.

Bert is de kern van mijn verslavingen en de gedachte: ik ben niet goed genoeg, is mijn kern overtuiging. Bert zorgde vanaf kleins-af-aan al voor een negatief zelfbeeld. In mijn eetstoornis uit dit zich in nauwelijks durven eten, calorieën tellen, deze bijhouden in een app, obsessief water moeten drinken en allerlei eetregels. Een greep uit mijn eetregels zijn dan ook; koolhydraten, vetten en suikers zijn slecht en moet ik zo min mogelijk eten, ik drink geen calorieën, ik moet precies mijn eten afwegen, ik moet iedere dag iets afvallen, ik moet minimaal 3 keer in de week sporten anders ben ik lui, ofwel heel streng en negatief naar mij zelf.

 

Dit kostte zo veel energie dat ik na een tijdje, dit kon lang of kort zijn, dat ik in mijn “fuck-it modus” kwam. Mijn “fuck-it modus” is mijn verslaving, ofwel Ernie. Ernie lijkt heel schattig, onbezonnen en is eigenlijk een klein kind. Ernie heeft schijt aan alles, denkt niet na over consequenties, hoe ik mij erna ga voelen, maar wil gewoon nu, stampvoetend zijn zin. Dit gedrag uit zich in mijn alcohol verslaving, aandacht, mannen, obsessies, grenzeloos gedrag en vooral eetbuien. Zo veel mogelijk eten, veilig op mijn bank, onder een dekentje, achter de tv, dat is mijn moment. Even alles vergeten, even niets moeten en even geen Bert. Even niemand die aan mijn kop zeurt dat ik het niet goed doe, niet mooi ben, niet knap genoeg ben, wat ik fout heb gedaan, wat ik de volgende keer anders moet doen. Ernie is mijn dikke middelvinger naar Bert. “Fuck you, Bert” en even had ik dan rust, met de nadruk op even. Na een eetbui kwam Bert namelijk zes keer zo hard terug, want nu had ik ook al dat eten gegeten en was ik dus nog slechter.

Processed with MOLDIV

Periodes kon ik in een Bert- of Ernie- zitten, maar beiden waren een resultaat van elkaar en belandde dus in een negatieve spiraal. Qua gewicht was ik een jojo, was prikkelbaar, gemeen tegen de mensen om mij heen waar ik van hield en van binnen gewoon eigenlijk ontzettend ongelukkig.

Ik ben van mening dat mijn alcohol verslaving een resultaat was van mijn eetstoornis en deze had ik dan ook wat sneller onder de knie. Drinken is heel zwart-wit, je doet het wel of niet, het is een duidelijke grens. Met eten is dat helaas niet zo, wanneer ik in zwart-wit ga zitten met mijn eten, zit ik juist in mijn eetstoornis, ofwel in Bert of Ernie.

 

Vanaf vorig jaar september tot afgelopen winter had ik helaas een flinke terugval in mijn eten. Weer terug naar school, veranderingen, nieuwe mensen, hoge eisen aan mijzelf en faalangst resulteerde in eetbuien. In een halfjaar kwam ik 10 kilo aan, bestelde weer eiwit shakes, kocht weer een weegschaal en toen ik in mijn hoofd kreeg om mijn eten uit te willen kotsen, bedacht ik me dat dit echt foute boel was. Met knikkende knieën belde ik GGZ Momentum weer op en kreeg ik een verwijsbrief van de dokter voor specialistische zorg. Eigenlijk trok ik veel te laat aan de bel, want natuurlijk moest ik het van Bert allemaal al lang zelf kunnen en weten.

Maar daar zat ik weer, Bert vond dit echt een afgang. “Kijk wat voor bakken therapieën je al hebt gehad joh, stel je alsjeblieft niet zo aan, er is niets aan de hand.” Maar juist door wel aan de bel te trekken heb ik Bert en Ernie beter mogen leren kennen.

 

Achter Bert verschuilt gewoon verschrikkelijk veel angst. Bang om afgewezen te worden, niet goed genoeg te zijn, dik te zijn of te worden, niet aan verwachtingen te kunnen voldoen en om te falen. Terwijl Ernie juist onbevangen is, mijn kleine kind en van het leven wil genieten. Door de training: Uit de ban van emotie-eten, ben ik Bert en Ernie minder als vijanden gaan zijn, maar juist als vrienden.

Bert heeft iets meer vertrouwen nodig en mag lief zijn voor zichzelf en goed voor zichzelf zorgen. Dit kan ik doen door genoeg rust te nemen, aandacht aan mijzelf te besteden en niet continu aan verwachtingen van anderen te willen voldoen, maar echt stil staan bij welke behoefte ik heb. Wanneer Bert heel erg aanwezig is, betekend het dus dat ik veel te streng en negatief tegen mijzelf ben. Als ik dus niet voldoende luister naar de behoeftes die ik echt heb, zorgt Ernie op een destructieve manier ervoor dat ik het wel krijg. Ernie heeft iets meer grenzen nodig, maar mag ook zijn wie hij is. Juist genieten van de spontane en kleine dingen in het leven, zoals de vogeltjes die fluiten, het zonnetje dat even doorkomt of een dag van te voren beslissen om op vakantie te gaan.

Zo kan ik Bert en Ernie nu zien als een soort voelsprieten. Als ik meer angst heb om aan te komen, of juist lastiger nee kan zeggen tegen eten, verschuilt er iets achter. Zo kan ik op dit moment op een gezonde manier met Bert, Ernie, mijn gedachten en eten omgaan.

 

Aan het einde van de training heb ik dan ook een knuffel Bert en Ernie gekocht die op dit moment in mijn kast staan. Ik zie ze iedere dag, want ze zijn ook iedere dag bij mij, soms meer, soms minder. Maar ik ben vooral niet meer bang voor ze, ze zijn er gewoon. Zolang ik ze zie als de knuffels en enkel de gedachtes die ze zijn, ze niet te groot of te angstaanjagend maak en ze niet de controle laat nemen, geniet ik weer van het leven, mijzelf en van eten.

 

Herken je dit? Hier enkele tips:

Advertenties

Een gedachte over “Bert en Ernie, mijn eetstoornis

Voeg uw reactie toe

  1. Hallo Bert en Ernie,
    jullie mogen er zijn maar deze chick die dit geschreven heeft mag er helemaal zijn!!!!

    echt mooi geschreven mop!
    en zooooo herkenbaar!!!!

    Ik hoop nog veel te mogen delen samen in ons herstel ♡

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: