Angst, vluchten en Schiphol

Wat een bijzondere week weer, vol met ups en downs. Toen ik in de kliniek dacht dat mijn leven saai zou worden, dacht ik dit toch echt even verkeerd!

Zoals jullie weten ben ik gestopt met mijn antidepressiva. Daarbij heb ik afgelopen week eindelijk mijn stap 4 en 5 afgerond met mijn sponsor en dit resulteerde in een hoop emoties. Met emoties heb ik een soort haatliefdeverhouding, ik kan niet met en niet zonder. Of zoals ik wel eens zeg: “het allermooiste cadeautje om terug te krijgen in herstel is om weer te kunnen voelen, maar het aller moeilijkst in herstel is om weer te kunnen voelen.”

Donderdag was ik uitgenodigd om mijn ervaring, kracht en hoop te komen delen in de Jellinek kliniek. Wat was ik zenuwachtig! Vroeger zou ik die angst weggegeten hebben, om het maar niet te hoeven voelen. Of als ik ergens naartoe moest, met allemaal vreemde mensen, maar veel alcohol te drinken, dan zou ik wel zelfvertrouwen hebben. Die opties vallen weg en dan is er nog maar een optie over. Mijn angsten aangaan, of zoals Jeroen tegen mij zei; “Kirsten, je mag het ook eng vinden, maar je weet dat je het toch wel gaat doen.” En dat deed ik ook.

Angst was deze week helaas een groot thema, en ja helaas, want wat vind ik het lastig om met deze emotie om te gaan. Een paniek aanval na school, bang zijn om er niet meer bij te horen, dat niemand mij meer zou mogen en vervolgens buitengesloten te worden. Een oude angst, die ik al twee jaar niet meer had gevoeld, maar op dat moment zo realistisch was. Ik vocht tegen mijn angst, ik mag iets niet eng vinden of twijfelen, ik mag mij niet aanstellen, maar hierdoor werd de angst alleen maar groter. Niet alleen op gebied van school, het verspreidde zich ook naar andere sociale angsten, met vriendschappen, in mijn relatie, bang om te falen, mensen kwijt te raken, het niet goed te doen, verkeerde keuzes te maken en vooral bang om voor altijd bang te blijven.

Maar ook weet ik dat angst geen goede raadgever is en mij juist een soort van verlamd maakt. Ik belde meer, sprak mijn angsten uit en besloot mij niet te laten leiden door mijn angsten. Ja, het leven is soms eng en nee, niet alles gaat zoals ik zou willen, maar alles gebeurt met een reden. Niemand zei dat het eenvoudig zou zijn en niemand heeft beloofd dat het vanzelf zou gaan. Deze periode is weer even investeren in mijzelf, uiteindelijk pluk ik hier de vruchten van. Ook dit gevoel gaat voorbij. Ik kan dit, kijk wat je allemaal hebt overwonnen, ook dit kan ik aan, want ik hoef het niet alleen te doen.

Daar ging ik dan, op naar Schiphol om een van mijn angsten aan te gaan, spreken bij Jellinek. Ik had met twee fellows afgesproken, die mij op kwamen halen. We hadden afgesproken op het treinstation van Schiphol en hoe bizar is dat. De laatste keer dat ik daar was, zat ik in een terugval en de keer daar  voor kwam ik terug uit de kliniek in Zuid-Afrika. Nu bijna 2 jaar geleden stapte ik op deze plek in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. Ik was leeg, hopeloos, emotieloos, in de knoop met mijzelf en diep ongelukkig. Op deze plek stapte ik ook weer uit het vliegtuig, vol hoop, moed en vertrouwen om het anders te gaan doen in mijn leven. Maar hier stond ik bijna 18 maanden terug, diep teleurgesteld in mijzelf met de alcohol en drugs nog in mijn lichaam. Maar vooral de waanzin in mijn hoofd, het is niet zo erg als hiervoor, ik heb het niet te ver laten komen en ik doe dit gewoon op mijn eigen manier.. De schuld, de schaamte en de kater volgde natuurlijk. De dag erna maakte ik de beste keuze uit mijn leven, ik raapte mijzelf op en ging naar een meeting. Ik kan het niet alleen, mijn hoofd houdt mij ziek, ik weet het niet meer, zeg maar wat ik moet doen en ik doe het! En daar begon mijn herstel en mijn eerste clean dag 9 april 2016.

Vol trots sta ik nu heel anders op Schiphol, met 2 mensen die niet eens bij mij in de buurt wonen, maar waar ik van kan zeggen dat het vrienden zijn. Daar stapte ik dan binnen en voor ik het wist vertelde ik mijn verhaal, waar ik vandaan kom, maar vooral wat mij heeft geholpen om mijn verslavingen te temmen. Want weg zullen ze niet gaan, vechten doe ik niet tegen ze, want dat put mij uit. Het was een onwijs mooie ervaring en wat was ik daarna trots op mijzelf, ik was oké en ik heb andere mensen een stukje hoop kunnen geven. Hetgeen door kunnen geven wat ik van anderen heb mogen leren.

Als ik naar mijn angsten luister verstijf ik, lig ik het liefst in bed en is de wereld mij te veel. Maar daarvoor ben ik hier niet, deze kaarten heb ik gekregen in mijn leven en daar ga ik ook het allermooiste van maken. Ik ga niet naar mijn hoofd luisteren, want die houdt mij ziek. Ik ga in de actie en dit doe ik door juist te doen wat mijn hoofd niet wil. Mijn groei zit hem juist in de dingen te doen die ik het aller engst vind om te doen.

Life begins at the end of your comfort zone. Dit zal niet altijd lukken, maar ik doe mijn best en dat is genoeg.

#SoberGirlPower

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: